Start
Omhoog

 

WACHTEN

MARITA DE STERCK

Geschreven door Laurent Vincent

1) Inhoud:

De volgende riep hij, het leek alsof Tara bij de slager was aangekomen en de verkoopster van dienst op zo’n knopje drukte waarbij die dwaze lichtkrant begon te flitsen.

Helaas voor Tara zat zij op dat moment niet bij de slager, maar bij de tandarts. (Eigenlijk kan die er nog door voor slager.)

Ondanks het feit dat deze tandarts een heel vriendelijke jongeman was, had Tara toch heel wat afschuw voor tandartsen. Vermoedelijk zat die sadist van een ‘Seghers’, haar vorige tandarts, daar voor iets tussen.

Eigenlijk was het haar eigen schuld dat ze nu in de wachtzaal zat met die ondraaglijke pijn en een hoofd vol slaap na een nacht van wakker liggen. Haar moeder had Tara immers al voldoende gewaarschuwd dat zij dringend een bezoekje diende te brengen aan de tandarts. Maar oh neen, liever wachten dan voor de korte pijn te kiezen.

Tot overmaat van ramp had het noodlot dan nog net deze dag moeten uitkiezen, namelijk de laatste dag van het lopende schooljaar. Terwijl iedereen aan het vieren en fuiven was zat zij in een wachtkamer te trillen van de zenuwen.

Toen Tara naar buiten keek, zag ze iets verderop in de straat dat Simon op een terrasje een pilsje zat te drinken.

Simon, die bekend stond als dé vrouwenversierder van de school had na een reeks van snelle veroveringen de versterkte burcht, ‘Tara’ genaamd, in de gaten gekregen. Tara kon door hoofdzakelijk gebruik te maken van heer grote mond Simon al enkele maanden laten op zijn honger wachten. Een honger die stilaan onhoudbare proporties begon aan te nemen. Ook Tara voelde wel wat voor hem, maar zij kon er zo intens van genieten  om dé casanova telkens weer op zijn bek te zien gaan wanneer hij weer eens met een nieuwe versierpoging voor de dag kwam.

Heel wat minder genoot Tara van de door de tandarts gestelde diagnose. Hij vertelde haar immers dat haar kies totaal was weggerot en dus diende te worden getrokken.

Enkele ogenblikken later was haar kaak al verdoofd en zag ze hoe de tandarts met een gruwelijke, en veel te grote, tang haar mond binnendrong.

De poging tot verzet van de kies in kwestie was totaal nutteloos geweest. Bij de tweede poging diende hij reeds te capituleren.

Ondanks het snelle optreden van de tandarts werd Tara onwel van deze ‘blitzkrieg’ die voor heel wat gerommel zorgde in haar mondholte. Zij schaamde haar steendood voor dit voorval. Mocht de grond onder haar voeten kunnen wegzakken, dan was dit het uitgelezen moment.

De tandarts zelf bleef er vrij rustig bij. Terwijl Tara haar mond mocht spoelen, werd de schoonmaakoperatie gestart.

Toen de tandartspraktijk weer kraaknet was, begon de tandarts met het verzorgen van de wonde die hij had achtergelaten in Tara’s mond.

Eens dit achter de rug was, werd Tara vriendelijk verzocht haar openstaande schuld te willen vereffenen, wat zij dan ook deed.

Op haar weg terug naar buiten hield Tara nog even halt om een blik te kunnen werpen in een spiegel die ze voorbij liep.

Uit haar weerspiegeling bleek dat er aan haar uiterlijk geen enkel spoor te bemerken viel van de ingreep die zij had ondergaan.

Eens buitengekomen zocht Tara naar Simon. Ze vreesde voor een tweede pijnlijke periode, die alweer zou te wijten zijn aan haar afwachtende houding.

Plots zag ze Simon staan aan de andere kant van de straat.

Ze liep traag naar hem toe en zei hem: “Kom”. 

 

2) De hoofdpersonages + evolutie in het boek:

 De hoofdrollen in dit werkje werden weggelegd voor Tara en Simon.

Tara en Simon zijn beide laatstejaars. Zij is het meisje met de grote mond, maar ook met het kleine hartje. Zij heeft ook heel wat problemen om de daad bij het woord te voegen. Ondanks dit alles is zij een vrij populair figuur in haar klas en op school.

Simon daarentegen is dé man, dé casanova, dé vrouwenversierder, enzovoorts. Indien hij het zelf zou willen, dan hangen er binnen de vijf minuten aan elke vinger zes meisjes te bengelen.

Helaas voor die meisjes heeft Simon maar één iemand in gedachten, namelijk Tara. Al het hele jaar hield zij de boot af, maar toch groeien ze naar elkaar toe.

3) Het thema + 2 fragmenten: 

Het boek verhaalt het thema wachten in twee verschillende contexten. Aanvankelijk wekt het boek de gedachte op dat het hele verhaal zal gaan over een meisje dat in de wachtzaal zit te wachten op haar afspraak bij de tandarts. Al gauw blijkt dat er nog een andere vorm van wachten in het boek verscholen zit, namelijk het afwachten van het juiste moment om een relatie te beginnen met een vriend uit haar klas. 

Fragment1:

“Tara keek naar de grote, zilveromrande foto op het bureau van de tandarts. Daar stond hij met zijn gezin, tussen flesjes en boorkoppen, op het strand, als een reclameplaatje voor goeie margarine. Naast hem een donkere vrouw, met een felgekleurde doek om haar badpak. Drie kindjes erbij, schepjes en emmertjes in de hand.

Zo’n foto stond thuis ook op de piano. Alle vier op de zeedijk en lachen maar. Een opkrikfoto, waar je het hele jaar door mee verder kon of moest. Een beetje nep ook, met al dat overdreven lachen.

Je zou er nog een cassette bij kunnen stoppen met gruis van de zee en een doosje met strandgeuren.

Ze keek hem tersluiks aan.

Hij zag er meer dan tevreden uit. Neuriënd tussen boren en naalden en zijn modelgezinnetje.

Hij pakte een plastic zakje en haalde er een spuit uit.

De naald blonk even in het zonlicht. Ze schrok er elke keer weer van, hoe dik en lang de naald was.

Te groot, veel te groot.

Hij zoog een doorzichtige vloeistof op uit een flesje en spoot daarna zachtjes tot enkele druppels langs de naald naar beneden gleden.” 

Fragment2:

“Tara deed de grote bruine deur open. Het zonlicht overviel haar, schel, hard. Het prikte op haar wang. Ze streek de plooien uit haar rok en keek het plein rond.

Simon was er niet.

Was hij weggehold omdat hij haar antwoord toch al wist?

Omdat zich een mooier, makkelijker meisje had aangeboden?

Het was geen opluchting wat ze voelde, maarspijt zoals ze nog nooit had gekend.

Hij had haar eeuwige trots opgevreten, met zijn ogen, zijn mond, zijn vingers.

Weg.

En niet weg.

Hij vulde haar hele lijf.

Ze leunde tegen de deur, speurde de straat af.

Daar stond hij, bij de krantenwinkel aan de overkant, en hij keek haar recht aan.

Traag stak ze de straat over, zonder links of rechts te kijken, en liep op hem toe.

Bij elke stap zei ze bij zichzelf: ik doe het, ik doe het.

Als een bezwering, als een magische toverformule, die ervoor kon zorgen dat alles liep zoals je wenste.

Zoals ze vroeger tegels had geteld of stipjes op het behang.

Het bonzen in haar buik kwam met de stem in haar hoofd op eenzelfde ritme samen.

Ik doe het.”

 

4) Mening:

 Achteraan het boek staat vermeld dat dit boek geschikt is voor jongeren vanaf 14 jaar. Zelf heb ik heel wat problemen om kinderen dergelijke werkjes moeten te zien lezen. Voor 12-jarigen vind ik dat dit boek ermee door kan, maar toch geen veertien jarigen? Het enige aspect wat zou kunnen wijzen op een jeugdboek is het aan bod komen, zij het dan op een preutse manier, van de seksualiteit bij de jeugd.

Wat jongeren wel kan aantrekken in het boekje is het gegeven dat het werk nog maar 6 jaar oud is en dus een vrij hedendaagse kijk geeft op onze huidige samenleving.

 

5) Kan je met het boek iets aanvangen in de klas?

 Ik weet niet goed hoe ik met dit boek in de klas zou moeten te werk gaan. Daarvoor vind ik het persoonlijk niet diepgaand genoeg.

Anderzijds zou je wel een rollenspel kunnen inlassen, maar dan moet je eerst de teksten uit het boek gaan herwerken aangezien deze compleet in elkaar zijn geweven.

Indien je zoiets zou doen, dan kan je misschien het best de leerlingen de tekst laten luidop lezen om hen vervolgens te laten improviseren, waarna de totale klas voor een beoordeling zorgt.

 


  

 

Vragen of opmerkingen: redactie@kinderenwebhotel.be
Copyright © 2004 Kinderen (Deze gegevens mogen enkel en alleen gebruikt worden voor schooldoeleinden en op niet-commerciële basis, en niet als informatie voor websites. Enkel links zijn toegelaten. )
De redactie kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor eventuele fouten, of op ingezonden werken.