Start
Omhoog

  Kurt Cobain-Nirvana

Kurt Cobain is op 20 februari 1967 geboren in Hoquim waar
zijn vader, Donald Cobain, werkte als pompbediende. Ze
verhuisden in de zomer naar Aberdeen, een buitenwijk van
Washington. Het was een houthakkers plaats waar toen veel
werkloosheid heerste. Er was veel alcohol- en drugsgebruik,
waardoor het zelfmoordcijfer in die regio dan ook hoog lag.

Kurt was een hyperactief kind en werd daarvoor behandeld
met amfetamine.Doch deze hadden een averechts effect. Later
kreeg hij speed waar hij sloom van werd en sliep in de les.
Later bleek dat zijn hyperactief zijn te wijtenwas aan suiker hij
kreeg hiervoor een suikervrij dieet.

Kurt had, zoals de andere familieleden, veel belangstelling voor
muziek. Op zijn 4 jaar had hij reeds een liedje gecomponeerd
met zijn oom. Op zijn achtste kreeg Kurt van zijn tante Mary zijn
eerste gitaarlessen. Maar drummen vond hij leuker. Tekenen was
zijn tweede grote passie. Iedereen was er enthousiast over,
behalve hijzelf. Dit gebrek aan zelfvertrouwen beheerst zijn hele
leven.

Deze gelukkige tijd kwam ten einde toen zijn ouders gingen
scheiden. Om deze situatie te verwerken maakte hij een gedicht
op het behang van zijn slaapkamer:       
                        I hate mom, I hate dad
                          Dad hats mom, mom hats dad
                          It simply makes you want to be sad
Door de gezinssituatie reisde hij de hele familie door om te
eindigen bij zijn oom Chuck, de rock'n roller.

Op zijn 14de stond hij voor de keuze: een fiets of elektrische
gitaar. Deze noot was snel gekraakt. De gitaar! Hij speelde vooral
rockmuziek, maar ook de punk- rock trok zijn aandacht. Zo
kwam hij in de wereld van de drugs terecht. Al gauw merkte hij
dat deze middelen de pijn, die hij zowel psychisch als fysisch leed,
verzachtte. De verslaving kwam dan ook heel snel waardoor hij in
de problemen kwam: ruzies metzijn vader, wanbetaling van zijn
huurgeld met uitzetting uit zijn flat tot gevolg.


Even leek zijn leven een andere wending te nemen. Hij kreeg een
vaste baan als badmeester - conciŽrge. Doch de drugs kon hij niet
afzweren en elke avond teisterde hij enkele muren van kerk- en
bankgebouwen met de woorden: god is gay en homo sex rules.

De muziek bleef een vaste waarde in zijn leven. Tweemaal richtte
hij een bandop, doch zonder veel succes. Na enige aarzeling
kwam er een derde poging en 'NIRVANA' was geboren. Al
snel kwamen de eerste optredens. Met dit geld konden ze hun
eerste demo opnemen en zo hun eerste platencontract in de
wacht slepen. De CD 'Bleach' en 'Nevermind' lagen dan ook
vrij snel in de winkel. Zij muziek sloeg bij de jeugd in als een bom.
Kurt had een hekel aan de verafgoding en het superster imago.
Doch aan deze voorbeeld functie kwam snel een einde, toen
de media in 1992 zijn druggebruik openbaar maakte.

Hij trouwde met Courtney Love.(= de zangeres van de groep hole) Vlak
voor de geboorte wordt Kurt veroordeeld tot 1 maand ontwenningskuur.

Op 18 augustus 1992 wordt zijn dochter Frances geboren.
Een maand later neemt hij een eerst overdosis na de geboorte.
Hij belandt opnieuw in het ziekenhuis. Ondanks de drugstoestanden
blijft NIRVANA goede muziek maken. Dit bewijzen de hitlijsten
met de CD 'In Ultero'.

Doch op 5 april 1994 wordt get hem allemaal teveel. Men vond hem
in zijn huis met een kogel door het hoofd. Kurt had een afscheidsbrief
achtergelaten aan vrouw, dochter en tienduizenden fans.



To Boddah

Speaking from the tonguť of experienced simpleton who
obviously would rather be an emasculated, infantile complain-ee.
This note should be pretty easy to understand.

All the warnings from the punk rock 101 courses over the years,
since my first introduction to the, shall we say, ethics involved
with independence and the embracement of your community has
proven to be very true. I haven't felt the excitement of listining to
as woll as creating music along with reading and writing jor too
many years now. I feel guity beyond woeds about these things.

For example when we're back stoge and the lights go out ald the 
which it did for Freddie Mercury, who seemed to love, relish in
the the love and adorition from the crowd which is something I
totally admire and envy. The fact is, I can't fool you, any one of
you. It simply isn't fair to you or me. The worst crime I can think of
would be to rip people off by faking it and poetending as is I'm
having 100%fun. Sometimes I feel as if I should have a punch-in
time clock before I walk on the stage. I've tried everything within
my power to apprexiate it (and I do, God, believe me I do, but
it's not enough). I appreciate the fact that I and we have affected
and entertained a lot of people. It must to be one of those narcissists
who only appreciate things when they're gone. I'm too sensitive.
manic roar of the crowds begins,it doesn't affect me the way in 
a child.

On our last 3 tours, I've had a much better appreciation for all
the people that I known persomally, and al fans of our music,
but I still can't get over the frustation, the guilt and empathy I
have for everyone. There's good in all of us and I think I simply
love people too much, so much that it makes me feel too fucking
sad little, sesitive, unappreciative, Pisces, Jesus man. Why don't
you just enjoy it? I don't know! 

I have a goddess of a wife who sweats ambition and empathy and
a daughter who reminds me too much of what I used to be, full of
love and joy, kissing every person she meets because everyone is
good and will do her no harm. And that terrifies me to the point to
where I can barely function. I can't stand the thoughtof Frances
miserable, self-destruction, death rocker that I've become.

I have it good, very good, and I'm gratful, but since the age of seven,
I've become hateful towards all humans in general. Only because it
seems so easy for people to get along that have empathy. Only because
I love and feel sorry for people too much I guess.

Thank you all from the pit of my burning, nauseous stomach for your
letters and concerts during the past years. I'm too much of an erratic,
moody baby! I don't have the passion anymore, and so remember, it's
better to burn out than to fade away.

                  Peace, love, epathie

KURT COBAIN

Frances and Courtney, I' ll be at your alter.
Pleace keep going Courtney, for Frances.
For her life, which will be so much happier without me. 

I love you, I love you!                                                                      


Geschreven door Koen de Wilde

  

 

Vragen of opmerkingen: redactie@kinderenwebhotel.be
Copyright © 2004 Kinderen (Deze gegevens mogen enkel en alleen gebruikt worden voor schooldoeleinden en op niet-commerciŽle basis, en niet als informatie voor websites. Enkel links zijn toegelaten. )
De redactie kan niet verantwoordelijk worden gesteld voor eventuele fouten, of op ingezonden werken.