HILDE DILLEN

Geschreven door Laurent Vincent

 1) Inhoud: 

Het was enkele zomers geleden, de meeste kinderen genoten met volle teugen van hun twee maanden welverdiende rust. Toch waren er een aantal uitzonderingen op deze regel. Een van hen was Daniël Lichterman, een 16-jarige jongen die in De Panne woont.

In plaats van op de dijk te kuieren of te zonnebaden op het strand lag hij in de lederen fauteuil van Dé, wat een koosnaampje was voor Désiree.

Dé was een psychologe waar Daniël patiënt was geworden op het aanrader van diens moeder. Natuurlijk was er een grondige reden voor het feit dat Daniël daar op de zetel lag, voor de lol ga je daar immers niet liggen. Daniël zag het leven wat somber tegemoet. Hij had ook niet zo gek veel contact meer met zijn vrienden.

De reden hiervoor was het overlijden van zijn leraar, Leonard Donckers.

Daniëls relatie tot deze leraar Latijn en Engels beperkte zich niet tot het niveau van leerling versus leerkracht. Het duo had een heuse liefdesrelatie.

Daniëls moeder, die beroepsfotografe is,  had totaal geen probleem met de seksuele geaardheid van haar zoon, integendeel. Zij liet Daniël zo veel mogelijk vrij in het maken van zijn keuzes.

De problemen begonnen echter wanneer het tweetal op school werd betrapt door een personeelslid. Als gevolg moesten zowel leerkracht als leerling een verklaring afleggen bij de rector.

Na het horen van hun verhaal besloot de rector om dhr. Donckers op staande voet te ontslaan en Leerling Lichterman erop te wijzen dat hij het volgende schooljaar niet langer gewenst was op de school.

Helaas bleef het hier echter niet bij. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje. Op deze manier kwam ook Nick het nieuws te horen. Nick, die berucht stond als pestkop, besloot dat hij dit gegeven niet ongestoord kon laten voorbijgaan.

Na het schooljaar, toen dhr. Donckers al was overleden, ging hij tot actie over.

Rond deze periode moest Daniëls moeder naar Toscane om een fotoreportage te maken. Nick had dus vrij spel.

Aanvankelijk bestond zijn gepest uit wat verbaal geweld, maar al gauw ging dit over tot het beschadigen van eigendom en huisvredebreuk.

Daniël was ten einde raad en besloot uiteindelijk om zijn ex-klasgenoot Andreas te bellen.

Hij deed zijn probleem uit de doeken en gaf tenslotte een duidelijke beschrijving van de pestkoppen. Andreas vertelde Daniël dat de leider Nick heette. Hij gaf hem meteen ook een waarschuwing, want Nick had immers de reputatie voor niets of niemand terug te deinzen.

Daniël nam zijn waarschuwing wel in dank af, maar besloot toch om niet bij de pakken te blijven zitten. Hij ging zelfs zijn eigen huis observeren om op die manier voldoende bewijsmateriaal te kunnen bemachtigen zodat hij een klacht zou kunnen indienen. Zo lag hij eens een hele nacht zijn huis te bespieden met het pistool van zijn vader in de hand. Allemaal zonder veel resultaat.

Daarom besloot hij om de confrontatie met Nick aan te gaan.

Toevallig ontmoette hij enkele dagen later Nick op de dijk. Bij deze daagde hij hem uit op het strand op een door Daniël bepaalde plaats en tijdstip. Daniël wist echter maar al te goed dat op het door hem vooropgestelde uur de zee zou komen opzetten. Toen Daniël Nick enkele dagen later zag naderen op de afgesproken plaats flitste hij eerst enkele keren met een zaklamp in zijn richting om het vervolgens op een lopen te zetten.

Nick zette de achtervolging in terwijl zijn handlanger echter besloot om terug te keren naar de dijk omdat hij had opgemerkt dat de zee kwam opzetten.

Daniël slaagde erin om Nick in de val te lokken. Hij was immers net op tijd terug op de dijk aangekomen terwijl Nick zich nog steeds op de glibberige rotsen, die inmiddels al deels onder water stonden, bevond.

Op de dijk stond Nicks handlanger Daniël op te wachten. Toen hij opmerkte dat Nick in de problemen zat verplichtte hij Daniël om onder bedreiging van een mes Nick te gaan redden.

Daniël hield echter het hoofd koel en haalde het pistool van zijn vader boven dat hij van thuis had meegenomen. Plots waren de rollen omgekeerd, Daniël hield Nicks handlanger onder schot en liet hem zelf afdalen in het kille zeewater om de redding in te zetten.

Ondertussen trok Daniël huiswaarts. Nick begreep ondertussen wel dat hij flink voor schut werd gezet en besloot om zich op de vlakte te houden.

s’ Anderdaags was het gemis om Daniëls overleden partner er niet op verminderd, maar hij begreep wel dat hij zijn lot terug in eigen handen moest nemen en verder gaan met zijn leven.

2) De hoofdpersonages + evolutie in het boek: 

Daniël Lichterman, een zestienjarige jongen heeft zijn relatie met zijn vriend zien tot een  einde komen. Tijdens het verhaal gaat hij door een ware hel. Daniël gaat in therapie om zijn trauma te kunnen verwerken, maar veel soelaas brengt het allemaal niet. Tot overmaat van ramp krijgt Daniël enkele pestkoppen op zijn dak die met hem willen afrekenen omwille van zijn seksuele geaardheid.

Daniël weet echter het hoofd koel te houden zodat hij zijn opponenten kan verschalken. Eens dit is gebeurd besluit Daniël om zijn lot terug in eigen handen te nemen en zijn leven verder te zetten.

3) Het thema + 2 fragmenten:

 Het boek handelt over een jongen, Daniël genaamd, die zijn homoseksuele vriend heeft verloren. Daniël heeft het erg moeilijk terug lijn te krijgen in zijn leven en tracht via therapeutische hulp terug vat te krijgen op zijn leven.

 Fragment1:

“Diep verscholen in mijn binnenste krijs ik terwijl ik mijn wijsvingers in mijn oorschelpen onder mijn kap druk. Ik wil niets meer horen. Ik gil en ik blijf gillen. Er is niemand die mij hoort. Mijn mond is gesloten, maar de woorden van de rector dringen onstuitbaar door, tot in mijn hersenen, tot in mijn verstand.

‘Het is een goed kind, dat is toch het belangrijkste’, zegt mijn moeder zacht. Haar stem komt van ver weg en verspreidt zich door de ruimte.

‘Schuldig is hij!’ Snauwt de rector. ‘En hij moet gestraft worden.’

‘Ik geloof niet in uw straffen’, zegt mijn moeder op fluistervolume.

‘En ik houd hoegenaamd niet van uw balorigheid, mevrouw Lichterman. Straf hoort bij zijn lot, dat hoort zo!’ Davert de rector met een pedante stem.

Theatraal wijst hij naar mij.

Ik sta daar! Ik heb een handgranaat in mijn vuist. Om mijn spijkerbroek zit een riem waaraan twee grote messen bungelen. Messen met grof gekartelde randen. Over mijn borst hangen patroongordels gekruist, en behalve mijn onschuldige bergschoenen draag ik een mitrailleur.

Mijn ratelaar houd ik in mijn ijzeren vuist geklemd. De mond van mijn wapen is op de wereld gericht, klaar om af te gaan. Over mijn hart draag ik het pak van de duivel. Het verstand onder mijn hoorns raakt verhit. Ik ben een gewonde stier in een arena, waar een uitzinnige, van verstand beroofde, dol geworden massa trappelt, stampt, de vuisten woest de lucht in stoot. Uitroeien! Verpletteren! Alles plattrappen kan ik!”

 Fragment2:

“In de woonkamer neem ik het telefoonboek en zoek het nummer van de Hoflands op. Na drie maal rinkelen wordt er opgenomen. Het is niet mijn klasgenoot zelf, maar zijn moeder. Ik zeg haar dat ik Andreas wil spreken.

‘Daniël, ben jij dat?’ Vraagt mevrouw Hoflland. Ik vraag of zij Andreas voor mij wil roepen.

‘Het is dringend’, zeg ik norser dan ik bedoel.

Ik bespeur haar aarzeling. Ze draalt als wil ze nog iets kwijt, maar dan hoor ik haar voetstappen en haar luide stem: ‘Andreas kom eens, Daniël voor jou aan de telefoon.’

‘Ik ben het’, doe ik kortaf. ‘Andreas luister. Ik heb narigheid met een paar rammers van school. Het ziet ernaar uit dat ze hun opwachting gaan maken bij mijn huis. Ik wil hun namen!’

‘Wie?’ Vraagt hij. Ik geef hem een zo nauwkeurig mogelijke beschrijving van de drie rouwdouwen op het plein.

‘Nick’, zegt hij, ‘dat is de grootste kanker. De anderen zijn meelopers, die ken ik niet eens bij naam, maar Nick is de aanvoerder. Hij draagt een stiletto bij zich. Weet je dat die patser een hele verzameling messen heeft? Hij kwam eens op school met een knuckle knife.’

‘Een wat?’

‘Knuckle knife. Een mes met aan het handvat vier metalen ringen waardoor je je vingers steekt. Zo’n ding is mes en boksbeugel tegelijk.’

Hij zwijgt. De radertjes werken. Ik hoor hem nadenken.”

4) Mening:

 Ik denk dat ik het thema wat ontgroeid ben want op geen enkel moment kon het boek mij boeien. Op sommige momenten zat ik te lezen met de gedachte in mijn achterhoofd waarom men zoveel bomen heeft moeten omhakken om zo’n werkje te kunnen schrijven, maar dan kwam ik tot het besef dat ikzelf niet eens het niveau van deze auteur zou kunnen evenaren.

5) Kan je met het boek iets aanvangen in de klas?

 Het thema homoseksualiteit is wel ‘in’ dezer dagen, maar ikzelf zou het niet in de les gaan behandelen omdat het naar mijn inziens al goed genoeg wordt ‘gepromoot’.

Een actueel boek zoals dit zou ik de leerlingen thuis laten lezen (1 hoofdstuk per week) om er nadien telkens een bespreking in de klas over te houden.

De einddoelstelling zou dan het komen tot een klasgesprek over homoseksualiteit zijn.

Bij homoseksualiteit hoort ook helaas het pesten. Daarom lijkt het mij aangewezen om samen met een leerlingenbegeleider ook deze problematiek aan te pakken.

(Hoe omgaan met pesten? Was Daniëls methode de goede?)

Indien de leerlingen nadien nog individuele en persoonlijk vragen hebben zouden ze die altijd na de les kunnen stellen. Wel stel ik mezelf de vraag in hoeverre een leerkracht daar een leerling kan bijstaan. Ik denk dat op dergelijke momenten beter het C.L.B. wordt ingeschakeld.