ANTHONY HOROWITZ

 Geschreven door Laurent Vincent

1) Korte inhoud

 Martin Hopkins, een dertienjarige jongeman, kende een vrij normaal leventje. Maar als op een dag zijn adoptieouders komen te sterven na een blikseminslag, werd zijn leven enorm door elkaar geschud. Omdat hij een geadopteerd lid van de familie was, stonden zijn tantes en ooms erg sceptisch om hem in huis te halen.

Uiteindelijk werd Martin bij een akelige boerin, Elvinta Norbertina Guinevere Emily Craay, uit Yorkshire geplaatst. Op het erf liep ook nog een dwerg rond die Knol heette en een potzwarte kater, Asmodée genaamd.

Het erf lag ergens in de bossen van Klein Maluwe, wat dan weer een deelgemeente was van Groot Maluwe.

Martin zat niet alleen vast in dit vergeten en moerassig gat, hij werd ook nog eens als een soort misdadiger opgesloten. De warme omgeving die hij altijd had gekend, was plots ver weg.

’s Avonds hoorde Martin telkens weer een soort van gefluister dat uit de bossen kwam. Wanneer hij besloot om eens een kijkje te gaan nemen, zag hij op de plaats van het ‘gefluister’ een groot, wit gebouw, dat een kerncentrale bleek te zijn, staan.

Enkele dagen later moest Martin naar het dorp. Toen hij er aankwam, merkte hij op dat Klein Maluwe eigenaardige trekjes had. Alles leek zo geheimzinnig en mysterieus. Vooral wanneer de inwoners hem aanspraken, begreep hij dat er iets niet pluis was. Pas wanneer hij een lokale boer kon ‘strikken’ vertelde die hem dat hij maken moest dat hij wegkwam. De boer stelde hem voor om even langs te komen, maar toen Martin bij de boer aankwam vond hij alleen zijn lijk terug. Op de muur stond in grote letters ‘DUIVELSKLEM’ geschreven.

Martin sloeg als een gek op de vlucht, maar toen hij met de politie terug naar de plaats van de misdaad keerde, bleek dat er helemaal niemand was vermoord. Martin kwam er met een blaam nog al bij al goed vanaf.

Martin gaf echter niet op. Hij wist wat hij had gezien en besloot om dat enge woord op te zoeken. Gek genoeg kon hij nergens een spoor terugvinden. Ten einde raad trok hij naar de lokale krant, de Maluwse Courant.

Op de redactie kan hij na lang wachten uiteindelijk een journalist, Richard, overtuigen. De twee besloten om samen op onderzoek te trekken. De eerste halte was Yorkshire. Deze stad was de woonplaats van de dochter van de auteur die een boek over Groot en Klein Maluwe had geschreven. Veel wijzer werden ze niet van het bezoek, maar ze kregen er wel een verwijzing naar het museum voor natuurlijke historie in Manchester, waar een zekere professor Griffin hen zou kunnen helpen.

In Manchester komen ze te weten dat het woord ‘Duivelsklem’ de naam was van een  cirkel van keien, die ooit in het woud van Maluwe stonden. Deze klem zorgde ervoor dat er een grens ontstond zodat de “ouden”, dit waren kwaadaardige wezens die miljoenen jaren geleden de wereld hadden beheerst, niet meer terug konden keren naar onze wereld. Nadat professor Griffin zijn uitleg had gegeven, werd plots het hele museum behekst. De indrukwekkende skeletten van tal van dinosauriërs kwamen tot leven en bij de vernielingszucht van deze beestjes liet professor Griffin het leven. De journalist raakte niet meer tot aan de uitgang en werd vrij zwaar gewond. Martin zelf kwam er met de schrik vanaf. Maar toen hij terug op straat stond, zag hij Elvinta voor hem staan.

Martin werd ontvoerd en tenslotte opgesloten op het erf van Elvinta. De deur van zijn kamer bleef de hele dag op slot. Knol kwam er wel drie keer per dag langs om Martin te eten te geven. Martin gaf de moed echter niet op. Hij slaagde erin om een gat te maken in de houten vloer, en wanneer Knol met het avondeten langs kwam, viel hij door dit gat naar beneden. Knol was op slag dood. Martin zag zijn kans en zette het op een lopen. Toen hij uit de bossen was gekomen, botste hij op de potzwarte wagen van Sir Matthew Marsh, die de vroegere directeur was van de kerncentrale in de bossen van Maluwe. Martin werd tegen zijn zin terug de bossen in gebracht, om tenslotte in de kerncentrale vastgeketend te worden. In deze kerncentrale was ondertussen de totale bevolking van Klein Maluwe samengekomen voor een soort van zwarte mis die eenmaal per jaar werd gehouden. Deze keer zou de mis echter iets speciaals worden, want nu was men, door de opoffering van Martin, in staat om de ‘Duivelsklem’ te doorbreken en de ouden door middel van kernenergie terug te halen.

Helaas voor Elvinta en haar trawanten bleek Martin ‘één van de vijf’ te zijn. De vijf waren jongeren die zuiver van geest zijn, zodat ze in staat waren de ouden tegen te houden.

De zwarte mis liep totaal verkeerd af, en zowel Martin als Richard, die eveneens van de partij was op deze zwarte mis, konden vluchten via een ondergrondse rivier in het bos. Elvinta kende een minder gelukkig einde. Zij viel in een bad met zuur dat zich rond de reactor bevond.

Enkele dagen na deze bizarre gebeurtenis maakte Richard en Martin een artikel over dit alles. Helaas voor hen kwam er geen enkele positieve reactie op hun artikel. Pas enige tijd later bleek dat de staatsveiligheid hier voor iets tussen zat. Richard en Martin mochten hun verhaal niet bekendmaken, maar in ruil daarvoor zouden Richard en Martin wel bij elkaar kunnen blijven.

2) De hoofdpersonages: uiterlijk en karakter; op basis van voorbeelden (fragmenten) + de evolutie van hun persoonlijkheden:

 Martin Hopkins, een dertienjarige knaap, waar het volledige verhaal rond draait. Hij is op ongelukkige wijze als het ware ‘gedumpt’ geworden. Maar ondanks die enorme tegenslag kan hij de moed opbrengen om zijn leven terug in handen te nemen. Martin is dus een echte doorzetter. Hij is ook erg nieuwsgierig wanneer hij allerlei vreemde dingen opmerkt in Klein Maluwe.

Fragment:

“De bibliotheek lag ingeklemd tussen een hal met speelautomaten en een wasserette. Martin zette zijn fiets tegen de muur en ging naar binnen. Hij liep langs de kasten met romans naar een trap. Daar stond een bordje: Informatie. Een pijl wees naar boven. Hij kwam in een ruime, muffe zaal. Aan een lege tafel in een van de hoeken zat een oude man te doezelen.” 

Fragment:

“Ze gaf hem een ruk met haar handen. De staaf drukte nu tegen zijn keel. Ze probeerde hem te wurgen! Martin voelde de grond onder zich wegglijden. Nog even en hij zou over de reling geduwd worden. Hij zag het glinsterende bassin onder zich. Hijgend richtte hij zijn knie op en stootte Elvinta in haar buik. Ze snakte naar adem en wankelende achteruit. Maartin draaide zich opzij.” 

Elvinta Norbertina Guinevere Emily Craay, wordt in het boek niet echt afgeschilderd als een prettig mens. Zij komt heel schijnheilig over. Voorts is ze ook nog een beoefenaarster van de zwarte magie waardoor ze het label van slechte en kwaadaardige heks krijgt opgekleefd. Gelukkig wint uiteindelijk het goede over het kwade.

3) Het thema + fragmenten: 

Het boek gaat over de opmars van de zwarte magie en de gevaren die erbij horen. Het feit dat kernenergie wordt gebruikt toont volgens mij aan dat de mens nog lang niet alle gevaren van deze enorme kracht kent en ze daarom gemakshalve ‘duivels’ noemt.

Aan het eind van het verhaal staat er duidelijk in de tekst de passage ‘één van de vijf’. Deze zin wijst op de vijf verschillende jongeren die de kracht hebben om het kwaad tegen te houden. De vijf verschillende personages komen in een pentagramreeks aan bod. Het pentagram is tevens het stersymbool van de duivel. 

Fragment1:

“Eén voor één kwamen de skeletten van de dinosaurussen tot leven. Ruiten gingen aan diggelen. Beenderen ratelden over het marmer van de mozaïekvloer. Verstijfd van schrik zag Martin dat ook de staart van de diplodocus begon te trillen. De diplodocus! Een enorm beest, het grootste dat ooit op aarde geleefd had. De staart alleen al was meer dan zes meter lang. Ook de poten begonnen nu te bewegen en de nek en…” 

Fragment2:

“Diep onder de grond gleden de regelstaven langzaam uit het reactorvat. De neutronen wentelden er rond met een snelheid van honderden kilometers per seconde. Ze raakten elkaar en explodeerden, waardoor een orkaan van hitte vrijkwam.

Met de regelstaven kwam ook de Duivelsklem vrij.” 

4) Mening op basis van argumenten: 

In mijn mening kan ik haast niet objectief zijn, omdat ik een echte Horowitz liefhebber ben geworden. Ik hou van dit genre. Het sinistere in zijn boeken heeft me altijd aangesproken en dat zal altijd wel zo blijven. Ik zie me dus verplicht om hier en nu te stellen dat ik aan ‘de meester’ nooit afbreuk zal doen.

Ook dit boek, dat alweer eens met kernenergie te maken heeft, kon ik in één ruk uitlezen. Het lijkt alsof de auteur alweer wil waarschuwen voor de gevaren van de nucleaire macht, zij het op een andere manier dan Jos Vandeloo dat deed.  

Fragment:

“De atoomwolk schrompelde in elkaar, werd  het gat ingezogen. Vóór de paddenstoel zich helemaal had kunnen ontvouwen, was hij alweer verdwenen. Ook de rook werd opgeslokt in het gat dat het monster in de poort geslagen had.

Het vuur sloot het monster in. Een draaikolk van  licht wentelde om het schepsel heen en sleurde het mee naar beneden.

Met een gesmoorde kreet verdween het in de diepte. Het gesmolten rood op de vloer flakkerde op, werd zwakker  en verdween. De zwarte en witte vlakken tekenden zich steeds duidelijker af op de vloer. Van het monster was geen spoor meer te bekennen. De Duivelsklem had zich weer gesloten.”

5) Bruikbaarheid in de klas:

 Zoals je met elk boek kan, zou je alweer de leerlingen per week of per maand een hoofdstuk laten lezen om het later in de les te bespreken. Naarmate het verhaal vordert komen meer en meer aspecten van de hekserij aan bod. Het zou dan ook niet oninteressant zijn om de leerlingen hier een spreekbeurt over te laten maken. Tot op heden kan je meer dan genoeg informatie vinden over dit onderwerp. Denk maar aan de nieuwe heksen in Duitsland, of bijvoorbeeld de zomerzonnewende die elk jaar opnieuw wordt gevierd te Stonehenge. Maar wat me nog belangrijker lijkt, is die eigenaardige zin in het boek ‘één van de vijf’. Deze zin slaat dus op het feit dat er vijf jongeren zijn die over de kracht beschikken om het kwaad tegen te houden. In deze reeks van vijf boeken, het pentagram, kan je hen dus ontmoeten. Het enige probleem is natuurlijk dat de leerlingen de boeken nog moeten lezen. Het is dus aan de leerkracht om de leerlingen warm te maken…