FIETSENJACHT

HUGH GALT

Gemaakt door Laurent Vincent

1) Korte inhoud: 

Het verhaal speelde zich af in Dublin en de bergen rondom. Niall had net een nieuwe fiets gekocht, een racefiets. Maar toen hij even op bezoek was bij zijn vriend, Bill, werd zijn fiets gestolen. Niall was zodanig van de kook dat hij samen met Bill onmiddellijk vertrok naar zijn vader. Beide jongens waren de straat nog niet uit, of Katy, een vriendin van hen, stond al naar hen te roepen. Helaas voor haar konden zij Katy niet horen, waarna Katy hen in stilte uitschold voor bende idioten. Katy begreep dat er niets anders opzat dan de achtervolging in te zetten op Niall en Bill.

Toen Niall thuis aankwam, vertelde hij het hele verhaal aan zijn vader. Hij kon het amper geloven, evenmin als zijn moeder.

Even later ging de deurbel. Het bleek Katy te zijn. Ze liep onmiddellijk door naar Niall en Bill en toonde hen een foto van de dief. Meteen werd besloten om er de politie bij te halen en aangifte te doen van de diefstal.

De agent in kwestie was erg onder de indruk van de foto. De agent prees Katy de hemel in voor haar detectivewerk. Helaas was daarmee de fiets nog steeds niet terecht zodat Niall nog steeds moest rondtoeren met een oude crossfiets die hij van Bill had geleend.

De volgende dag liet Katy de plek zien waar zij de foto’s maakte en vervolgens ontwikkelde. Zowel Niall als Bill waren erg onder de indruk van de technische kennis van Katy.

Toen ze echter de richtantenne, het zendstation, de walkietalkies en andere apparatuur zagen staan, konden ze amper hun handen eraf houden. Na een tijdje te aarzelen vroeg Niall uiteindelijk of hij de walkietalkies niet gebruiken mocht. Katy stemde in, maar ze voegde er wel aan toe dat ze eerst nog verder dienden afgesteld te worden. Een andere voorwaarde die ze stelde, was dat ze haar moesten meenemen naar het kasteel iets verderop. Katy was niet bepaald het meest populaire meisje van de buurt, en het kasteel was een soort van verzamelplaats van jongeren, waar  er allerlei toeren met de fiets werden uitgehaald.

Na een tweetal weken waren de walkietalkies op punt gesteld en kon de afspraak doorgaan.

Katy vond de hele uitstap maar niets en had erg veel zin om huiswaarts te keren. Desalniettemin ging hun afspraak gewoon door.

Enkele dagen later reisden Bill en Niall naar Dublin. Het was erg regenachtig zodat de fiets werd ingeruild voor de trein. Na een bioscoopbezoek merkten ze nabij een park de dief op. Bill en Niall achtervolgden hem tot aan een bestelbusje. Beide jongens keken toe hoe de dief en zijn handlanger enkele gestolen fietsen uit een stalling haalden om ze vervolgens elders onder te brengen. Wanneer de dieven de bestelwagen instapten en wegreden, sprongen Niall en Bill een taxi in om de achtervolging verder te zetten. Na een korte achtervolging reed de bestelwagen een zijstraatje in. Niall stelde voor om het busje te gaan inspecteren, terwijl Bill hulp zou halen. Bill liep eerst naar een café, maar daar kon hij op geen steun rekenen. De telefoon was buiten werking en de uitbater bleek een gevoelloos iemand te zijn. Na een tijdje kon hij uiteindelijk een politieman vinden en hem naar de bewuste straat krijgen.

Toen de politieman en Bill ter plekke waren, bleek het busje reeds vertrokken te zijn. Van Niall was geen spoor te bekennen. De agent nam prompt zijn notitieboekje boven en vroeg boos de naam en het adres van Bill. Bill zag dit echter niet zitten en gaf dan maar een verkeerd adres en naam op.

Bill keerde terug naar huis, hij had geen flauw benul waar Niall ergens zou kunnen uithangen.

Ondertussen bleek dat Niall het busje was ingestapt en zo naar de schuilplaats van de dieven was gereden.

Het was een lange rit, en Niall had geen idee waar hij zich nu ergens bevond. Het busje stopte aan een afgelegen boerderij ergens op het platteland. Niall sprong gauw uit het busje en verstopte zich achter een muurtje. De twee dieven stapten uit en een derde dief kwam vanuit de schuur naar buiten gestapt. Het trio stapte samen naar binnen zodat Niall de kans kreeg om eens te gaan rondsnuffelen.

Eerst ging hij naar de schuur waar die derde man net was geweest. Het bleek een soort van gigantische fietsenfabriek van gestolen fietsen te zijn. Aanvankelijk dacht hij eraan om zijn eigen fiets op te zoeken, maar dat bleek onbegonnen werk te zijn omdat de avond viel. Hij besloot dan maar om een telefoontoestel te zoeken zodat er hulp zou kunnen komen. Nadat hij uiteindelijk de telefoondraad had gevonden, bleek deze recht naar het gebouw te lopen waar de dieven nu waren. Niall keerde dan maar terug naar zijn schuilplaats, waar hij plots dacht aan de walkietalkie die hij en Bill die dag bij zich hadden.Hij probeerde hem onmiddellijk uit, maar hij kreeg alleen maar geruis als antwoord.

Na een paar uur kwamen er twee auto’s aan op het erf. PJ, Doyler en O’Brien, want zo heetten de drie dieven, kwamen naar buiten en zagen hun leider, Gaskin, uit een van de wagens stappen.Gaskin en nog drie extra gewapende handlangers gingen samen met de dieven naar binnen. Niall was erg nieuwsgierig en ging de bende vlakbij het raam gaan afluisteren.

Uit de gesprekken kon Niall afleiden dat de vier gewapende mannen een ontvoering op hun kerfstok hadden, en dat ze hier even onderdak kwamen zoeken. Ze vertelden ook dat de politie dacht dat dit om een ontvoering van het IRA zou gaan. Op deze manier hoopten ze enigszins sneller aan hun geld te komen.

De ontvoerde man, een Duitser die Wasserman heette, zat in de fietsenschuur opgesloten.

Niall zag zijn kans en ging de Duitser opzoeken. Hij slaagde erin hem te bevrijden en om vervolgens met twee fietsen aan de haal te gaan.

Toen de misdadigers zagen dat de Duitser ontsnapt was, zagen ze de bandensporen van twee fietsen in de modder. De achtervolging kon ingezet worden.

Ondertussen hadden Bill en Katy niet stilgezeten, want omdat Niall nog steeds niet thuis gekomen was, besloot Bill om hem via de walkietalkie op te roepen. Om dat dit niet lukte ging hij bij Katy ten rade, en met behulp van de apparatuur op de zolder probeerden ze Niall te contacteren.

Na het krijgen van een vaag teken, konden ze besluiten dat Niall ergens in de Wicklowbergen zat ten zuidwesten van de stad Dublin. Haar vader trok direct met Katy en Bill richting Wicklowbergen om de positie van Niall beter te bepalen.

Niall was dus samen met Wasserman de bergen ingetrokken. Halverwege de beklimming van een berg kwamen zij op de gedachte de weg te versperren, zodat de misdadigers niet meer met de wagen verder konden.

Toen ze de top hadden bereikt moest Niall even uitblazen. Wasserman ging akkoord om vijf minuutjes te pauzeren. Na enige tijd merkte Wasserman op dat Niall van vermoeidheid in slaap was gevallen. De Duitser besloot dan maar om een deel terug bergafwaarts te gaan om wat sporen uit te wissen en nieuwe, valse te maken.

Wasserman had Niall wel met varens bedekt zodat hij niet onder de blote sterrenhemel diende te slapen. Achteraf bleek dat de redding van Niall te zijn geweest aangezien de bende de top van de berg had bereikt, en Gaskin zelfs vlak naast Niall had gestaan. Uiteindelijk gaven de ontvoerders de zoektocht op en keerden ze terug. De volgende ochtend kwam Wasserman de berg terug opgereden en trof er Niall aan die net weer wakker was. Samen reden ze naar de hoofdweg, waar ze de politiewagens zagen rijden met achterin de ontvoerders. Na een tijdje kwamen ze aan in een restaurant waar ze alvorens de politie op te bellen eerst een uitgebreid ontbijt gingen eten.

Enkele dagen later werd Niall erg ziek. Na een weekje flinke koorts kon hij voor het eerst zijn bed weer uit en zag daar een gloednieuwe racefiets met de daarbij horende uitrusting. Een geschenkje van meneer Wasserman.

2) De hoofdpersonages: uiterlijk en karakter; op basis van voorbeelden (fragmenten) + de evolutie van hun persoonlijkheden: 

Niall Quinn, een jongen van 12, die groot en breed gebouwd was.

Hij hield erg veel van fietsen en was niet snel bang. Waar hij vroeger zijn koelbloedigheid verloor, kon hij die nu wel onder controle houden zodat hij erin slaagde een bende fietsendieven op te rollen en een ontvoering op te lossen.

Katy was een typisch muurbloempje die dankzij haar kennis erin slaagde Niall en Wasserman te lokaliseren. In het verhaal groeit haar verliefdheid voor Niall waardoor ze zich meer en meer probeerde te profileren als een hippe meid.

Bill was een 12-jarige jongen die in tegenstelling tot Niall heel wat ronder was van omvang. Ook hij was niet altijd even rustig van aard, maar hij leerde toch ook zijn koelbloedigheid te behouden. Ook vond hij de wil om op dieet te gaan.

3) Het thema + fragmenten: 

Dit boek gaat over enkele tieners die de dupe worden van een ordinaire fietsdiefstal. Gelukkig kan er een foto worden gemaakt van de dader, waardoor hij al even snel kan herkend worden. Vanaf dan opent Niall de jacht op de dieven om zijn fiets terug te halen.

Fragment1:

“Hij stond op en begon te lopen, maar na een paar stappen draaide hij om en maakte een omtrekkende beweging die hem weer naar de achterkant van het huis moest brengen. De nieuwsgierigheid was toch weer net iets zwaarder dan het instinct om te vluchten. Nog voorzichtiger dan eerst wurmde hij zich door de struiken en rende naar de muur achter het huis waar hij een minuut of twee luisterend bleef wachten voordat hij zich eroverheen liet zakken. Hij kroop naar het raam waar hij de vorige keer stemmen had gehoord en ging er gehurkt zitten. Geen geluid bereikte zijn oren. Met zijn ingewanden verkrampt van de spanning gleed hij zachtjes naar boven tot zijn oog op de hoogte was van de linker onderhoek van het raam.”

Fragment2:

“Niall voelde zich ook knap onbehaaglijk toen hij wakker werd. Zijn kleren waren nat en hij rilde van de kou. Even had hij geen idee waar hij was en hij schrok zo van het onbekende gevoel van vochtige varens tegen zijn gezicht dat hij plotseling overeind schoot en met zijn hoofd tegen het lage ijzeren dak van de provisorische schuilplaats knalde.

Hij liet zich weer vallen, met beide handen aan zijn hoofd waar de klap als ijs doorheen sneed en met een van pijn vertrokken gezicht. Hij bleef een hele tijd liggen, tot de pijn afnam en zijn normale hersenfuncties geleidelijk terugkwamen. Langzaam begon het hem te dagen waar hij was en hoe het kwam dat hij daar was. De gebeurtenissen van de afgelopen nacht flitsten als snelle filmfragmenten door zijn geheugen, tot ze bij het moment kwamen dat hij in slaap was gevallen en alles, zelfs de angst, was uitgewist.”

4) Eigen mening: 

Het boek was een aangenaam stukje ontspanning. Het verhaal zit danig in mekaar dat het op geen enkel moment heeft verveeld. Sommige stukken zijn misschien wat te simpel voorgesteld, maar als je weet dat dit boek geschreven is voor twaalfjarigen, kan je hier niet over struikelen. Hugh Galt heeft er trouwens goed voor gezorgd dat de jongeren zich makkelijk kunnen identificeren met de personages. Het lijkt alsof hij dit boekje geschreven heeft toen hij zelf 12 of 13 jaar oud was. Zó goed vond ik zijn weergave van de verschillende personages.

5) Bruikbaarheid in de klas:

 Ik zou de korte inhoud van deze boekbespreking willen gebruiken als leestekst. Na de verklaring van moeilijke woorden en de daarbij horende oefeningen betreffende woordenschat, spreekwoorden en zegswijzen, rebussen en kruiswoordraadsels, zou ik de leerlingen eens zelf aan het woord willen laten. Fietsen worden nogal vaak gestolen zodat het niet onoverkomelijk is dat er leerlingen zouden zijn die al eens het slachtoffer zijn geworden van een fietsendiefstal.

Vervolgens zou ik hen vragen naar de mogelijke vormen van preventie. De moeilijke woorden moeten dan opnieuw verklaard worden, en als apotheose zou ik een afspraak willen maken met de lokale politie om de fietsen van de leerlingen te laten graveren.